Johannes Brahms

Geboren in Hamburg in 1833 en overleden in Wenen in 1897, maakt Johannes Brahms deel uit van het Duitse romantisme terwijl hij sterk gehecht blijft aan de vormen die zijn geërfd van Bach, Beethoven, Mozart en Schubert. Pianist en dirigent evenals componist, maakte Brahms zich al vroeg bekend in de Germaanse muziekkringen, met name na zijn ontmoeting met Joseph Joachim en daarna met Robert en Clara Schumann in 1853, een beslissend moment in zijn opkomst. Vanaf de jaren 1860 gevestigd in Wenen ontwikkelde hij een dense, strakke en expressieve schrijfstijl, gebaseerd op thematisch werk, contrapunt en een constant evenwicht tussen romantische lyriek en klassieke architectuur. Zijn oeuvre bestrijkt vrijwel alle genres behalve opera, van kamermuziek tot grote koor- en sinfonische partituren, met onder meer Ein Deutsches Requiem op. 45 (1868), de Symfonieën nr. 1 (1876), nr. 2 (1877), nr. 3 (1883) en nr. 4 (1885), het Violinkoncert op. 77 (1878), het Pianoconcert nr. 2 op. 83 (1881), evenals een uitgebreid corpus van Lieder, pianostukken en kamermuziekwerken. Brahms bezocht de concertzalen in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland en onderhield tegelijk nauwe banden met uitvoerders zoals Clara Schumann, Joseph Joachim en Richard Mühlfeld, die de evolutie van zijn oeuvre hebben begeleid.