Robert Schumann

Geboeid in Zwickau, Sachsen, in 1810 en overleden in Endenich bij Bonn in 1856, staat Robert Schumann centraal in de Duitse romantiek, zowel als componist, muziekcriticus als maestro. Eerst aangetrokken tot een carrière als pianist in Leipzig, die een blijvende blessure aan zijn rechterhand hem verhindert om verder te gaan, wendt Schumann zich tot de componistiek en ontwikkelt een zeer persoonlijke taal, aanvankelijk gericht op de piano met cycli als Papillons Op. 2, Carnaval Op. 9, Kinderszenen Op. 15 of Kreisleriana Op. 16. De in 1834 opgerichte Neue Zeitschrift für Musik levert hij ook een bijdrage aan esthetische debatten van zijn tijd en steunt verschillende muzikanten van zijn generatie. Zijn huwelijk met Clara Wieck in 1840 markeert een wending, met een intensieve productie van liederen, waaronder Dichterliebe Op. 48 en het Liederkreis Op. 39, voordat een uitbreiding naar symfonie, kamermuziek en concerto volgt. Tot zijn meest gespeelde werken behoren het Pianoconcerto in A-mijnier Op. 54, de vier symfonieën, het Pianoquintet Op. 44 en het Celloconcerto Op. 129. Nadat hij geleidelijk in Leipzig, Dresden en vervolgens Düsseldorf heeft gewoond, evolueert Schumanns schrijven naar dichtere en contrapuntischere vormen, terwijl hij een sterke poëtische, intrinsieke en literaire dimensie behoudt. Schumanns laatste jaren worden gekenmerkt door ernstige psychische stoornissen, maar zijn oeuvre bestrijkt een breed spectrum, van lied tot orkest, inclusief opera, koormuziek en pianowerken.