Pyotr Ilyich Tchaikovsky

Geboren in Votkinsk in het Russische Rijk in 1840, studeerde Pyotr Ilyich Tchaikovsky eerst rechten voordat hij zich aan de muziek wijdde en het Conservatorium van Sint‑Petersburg betrad, waar hij onder anderen leerling was van Anton Rubinstein. Later vestigde hij zich in Moskou, waar hij vanaf 1866 lesgaf aan het conservatorium. Tchaikovsky ontwikkelde een laatromantische schrijfstijl die de uit West‑Europa geërfde vormen combineert met Russische melodische inslag, een uitgesproken gevoel voor lyriek en zorgvuldig geconstrueerde orkestratie. Zijn repertoire omvat symfonie, opera, ballet, concerto en kamermuziek, met werken als Symphonie n° 1 “Rêves d’hiver” (1866), ouverture‑fantaisie Roméo et Juliette (1869), Concerto pour piano n° 1 (1874–1875), Eugène Onéguine (1878), Concerto pour violon (1878), La Belle au bois dormant (1889), La Dame de pique (1890), Casse‑Noisette (1892) en Symphonie n° 6 “Pathétique” (1893). Onder de jarenlange steun van Nadezhda von Meck bouwde Tchaikovsky ook een carrière als dirigent op, dirigeerde in Europa en de Verenigde Staten, nam deel aan de opening van Carnegie Hall in 1891 en ontving in 1893 enkele maanden voor zijn overlijden in Sint‑Petersburg een eredoctoraat van de Universiteit van Cambridge.