Sergei Rachmaninoff

Geboren in 1873 in Semionovo in het gouvernement Novgorod van het Russische Rijk, vestigde Sergei Rachmaninoff zich aanvankelijk als pianist, componist en dirigent, opgeleid aan de conservatoria van Sint-Petersburg en Moskou bij onder anderen Nikolaj Zverev, Anton Arenski en Sergej Tanejev. Zijn schrijverschap valt onder het Russische postromantisme, met een voorliefde voor lange melodische lijnen, dichte harmonieën, klokkende klankkleuren en een centrale plaats voor de piano. Na een vroege start componeerde hij de opera Aleko in 1892, maar hij kreeg een moeilijke periode na het mislukken van zijn Symfonie nr. 1 in 1897. Zijn terugkeer kwam met het Pianoconcert nr. 2 in 1901, gevolgd door Symfonie nr. 2 (1907), het symfonische gedicht Het Eiland der Doden (1909) en het Pianoconcert nr. 3 in hetzelfde jaar. Rachmaninoff dirigeerde vervolgens aan het Bolsjoj, verbleef in Dresden en vervolgde een internationale loopbaan die hem naar de Verenigde Staten bracht, waar hij met grote orkesten speelde en onder anderen met Gustav Mahler samenwerkte. Na de revolutie van 1917 in ballingschap gedwongen, vestigde hij zich in 1918 in de Verenigde Staten, waar zijn werk als concertartieste het van de compositie overnam, zonder die volledig stop te zetten, zoals de Rhapsodie op een thema van Paganini (1934), Symfonie nr. 3 (1936) en de Symfonische Dansen (1940) aantonen.