Johannes Brahms

Urodzony w Hamburgu w 1833 roku i zmarły w Wiedniu w 1897 roku, Johannes Brahms wpisuje się w niemiecki romantyzm, pozostając jednocześnie silnie związany z formami odziedziczonymi po Bachu, Beethovenie, Mozartcie i Schubercie. Pianista i dyrygent, a także kompozytor, Brahms zyskał rozgłos bardzo wcześnie w germanskich środowiskach muzycznych, szczególnie po spotkaniu z Josephem Joachimm i później z Robertem i Clarą Schumann w 1853 roku, co było decydującym momentem jego rozwoju. Od lat sześćdziesiątych XIX wieku osiadły na stałe w Wiedniu, rozwinął gęstą, rygorystyczną i ekspresyjną technikę pisarską, opartą na pracy tematycznej, kontrapunkcie i stałej równowadze między romantycznym liryzmem a klasyczną architekturą. Jego katalog obejmuje prawie wszystkie gatunki z wyjątkiem opery, od muzyki kameralnej po wielkie dzieła chóralne i symfoniczne, w tym Ein Deutsches Requiem op. 45 (1868), Symfonie nr 1 (1876), nr 2 (1877), nr 3 (1883) i nr 4 (1885), Koncert skrzypcowy op. 77 (1878), II Koncert fortepianowy op. 83 (1881), a także szeroki zestaw pieśni, utworów pianistycznych i kameralnych. Brahms często bywał na scenach koncertowych w Niemczech, Austrii i Szwajcarii, utrzymując jednocześnie bliskie więzi z wykonawcami takimi jak Clara Schumann, Joseph Joachim i Richard Mühlfeld, którzy towarzyszyli ewolucji jego dzieła.