Robert Schumann

Urodzony w Zwickau w Saksonii w 1810 roku i zmarły w Endenich koło Bonn w 1856 roku, Robert Schumann stanowi centralne miejsce w niemieckim romantyzmie, zarówno jako kompozytor, krytyk muzyczny, jak i dyrygent. Początkowo pociągała go kariera pianistyczna w Lipsku, którą uniemożliwia mu trwała kontuzja prawej ręki; Schumann zwraca się ku kompozycji i rozwija bardzo osobisty język muzyczny, początkowo skoncentrowany na fortepianie, z cyklami takimi jak Papillons Op. 2, Carnaval Op. 9, Kinderszenen Op. 15 czy Kreisleriana Op. 16. W 1834 roku założył Neue Zeitschrift für Musik; Schumann bierze również udział w estetycznych debatach swoich czasów i wspiera kilku muzyków ze swojego pokolenia. Jego małżeństwo z Clarą Wieck w 1840 roku oznacza punkt zwrotny, z intensywną produkcją lieder, w tym Dichterliebe Op. 48 i Liederkreis Op. 39, zanim nastąpi rozszerzenie ku symfonii, muzyce kameralnej i koncertowi. Wśród najczęściej wykonywanych dzieł znajdują się Koncert fortepianowy op. 54 w a-moll, cztery symfonie, Kwintet fortepianowy Op. 44 i Koncert wiolonczelowy Op. 129. Po osiedleniu się kolejno w Lipsku, Dreźnie i później w Düsseldorfie, styl pisania Schumana ewoluuje w kierunku gęstszych i kontrapunktowych form, przy jednoczesnym zachowaniu silnej poetyckiej, wewnętrznej i literackiej dimensi. Ostatnie lata Schumana naznaczone są poważnymi zaburzeniami psychicznymi, lecz jego twórczość obejmuje szeroki zakres — od liedów do orkiestry, w tym opery, muzyki chóralnej i utworów fortepianowych.