Felix Mendelssohn

Urodzony w Hamburgu w 1809 roku i wykształcony w intelektualnym Berlinie na początku XIX wieku, Felix Mendelssohn szybko wyrosł na kompozytora, pianistę, organistę i dyrygenta pierwszego okresu romantyzmu niemieckiego. Jego pisanie leży na skrzyżowaniu klasycyzmu odziedziczonego po Mozarcie i Beethovenie oraz bardziej wyważonego romantyzmu, zwracającego uwagę na jasność form, kontrapunkt i barwę orkiestralną. Mendelssohn komponował niemal we wszystkich gatunkach, od muzyki kameralnej po symfonie, od fortepianu solo po oratoria. Wśród jego najczęściej wykonywanych dzieł znajdują się Oktet smyczkowy Es-dur (1825), uwertura i muzyka sceniczna do Snu nocy letniej, z słynną Marszem weselnym, Symfonie nr 3 „Szkocka” i nr 4 „Włoska”, uwertura Hebrydy, Koncert skrzypcowy w e-moll op. 64 (1844), a także Romances sans paroles. Mendelssohn odgrywa także kluczową rolę w życiu muzycznym swojego czasu, kierując w 1829 roku znaczącą ponowną realizację Pasji Mateusza Bachowej, następnie obejmując prowadzenie Gewandhusu w Lipsku i zakładając konserwatorium miasta w 1843 roku. Bardzo obecny na scenach niemieckich i brytyjskich, umiera w Lipsku w 1847 roku w wieku 38 lat, pozostawiając dorobek, który pozostaje punktem odniesienia europejskiego romantyzmu.