Pyotr Ilyich Tchaikovsky

Urodzony w Wotkinsku, w Imperium Rosyjskim, w 1840 roku, Pyotr Ilyich Tchaikowski najpierw studiował prawo, zanim zwrócił się ku muzyce i został przyjęty do Konserwatorium Petersburskiego, gdzie uczył się między innymi u Antona Rubinsteina. Później osiedlił się w Moskwie, gdzie od 1866 roku wykładał w konserwatorium. Tchaikowski rozwinął późnoromantyczny język kompozytorski, łączący formy odziedziczone z Europy Zachodniej z rosyjskimi naleciałościami melodycznymi, wyraźnym poczuciem liryzmu i starannie opracowaną orkiestracją. Jego katalog obejmuje symfonię, operę, balet, koncert i muzykę kameralną, z dziełami takimi jak Symphonie n° 1 “Rêves d’hiver” (1866), ouverture‑fantaisie Roméo et Juliette (1869), Concerto pour piano n° 1 (1874–1875), Eugène Onéguine (1878), Concerto pour violon (1878), La Belle au bois dormant (1889), La Dame de pique (1890), Casse‑Noisette (1892) i Symphonie n° 6 “Pathétique” (1893). Wspierany przez wiele lat przez Nadieżdę von Meck, Tchaikowski prowadził także karierę dyrygenta, występował w Europie i Stanach Zjednoczonych, brał udział w inauguracji Carnegie Hall w 1891 roku i otrzymał honorowy doktorat Uniwersytetu Cambridge w 1893 roku, na kilka miesięcy przed śmiercią w Petersburgu.