Sergei Rachmaninoff

Urodzony w 1873 roku w Semionowie w guberni nowogrodzkiej Imperium Rosyjskiego, Sergei Rachmaninow najpierw zaistniał jako pianista, kompozytor i dyrygent, kształcony w konserwatoriach Petersburga i Moskwy u Nikołaja Zierewa, Antona Arenskiego i Siergieja Tanejewa. Jego twórczość zalicza się do rosyjskiego postromantyzmu, charakteryzującego się długimi liniami melodycznymi, gęstymi harmoniami, dzwonowymi barwami dźwięku i centralną rolą fortepianu. Po wczesnych debiutach skomponował operę Aleko w 1892 roku, następnie przeżył kryzys po niepowodzeniu Symfonii nr 1 w 1897. Powrót nastąpił wraz z Koncertem fortepianowym nr 2 w 1901 roku, a potem powstała Symfonia nr 2 (1907), poemat symfoniczny Wyspa umarłych (1909) oraz Koncert fortepianowy nr 3 w tym samym roku. Rachmaninow następnie dyrygował w Bolszoj, przebywał w Dreźnie i prowadził karierę międzynarodową, która zaprowadziła go do Stanów Zjednoczonych, gdzie występował z wielkimi orkiestrami i współpracował m.in. z Gustawem Mahlerem. Zmuszony do emigracji po rewolucji 1917 roku, osiedlił się w 1918 roku w USA, gdzie działalność koncertowa przeważyła nad kompozycją, nie przerywając jej jednak całkowicie, czego dowodem są Rapsodia na temat Paganiniego (1934), Symfonia nr 3 (1936) i Tańce symfoniczne (1940).