Bill Evans

Urodzony w Plainfield w stanie New Jersey w 1929 roku i działający głównie w Nowym Jorku, Bill Evans wywarł wyraźny wpływ na nowoczesny jazz dzięki podejściu do fortepianu, w którym splatają się cool jazz, post-bop i jazz modalny, z poczuciem harmonii rozwijanym przez Debussy’ego, Ravela i Bacha. Po studiach muzyki klasycznej w Southeastern Louisiana College i następnie na Mannes School of Music, Evans wyłonił się w drugiej połowie lat pięćdziesiątych, najpierw u George’a Russell, później w sextecie Milesa Davisa, z którym brał udział w nagraniu Kind of Blue w 1959 roku. W tym samym roku Evans wyraźniej zaakcentował własny universum dzięki Everybody Digs Bill Evans, zanim rozwinął formułę triowego, będącą centralnym punktem jego kariery. Trio utworzone z Scott LaFaro i Paulem Motianem pozostaje ważnym punktem odniesienia w jego drodze, udokumentowanym w Portrait in Jazz (1959), Explorations (1961), Sunday at the Village Vanguard (1961) i Waltz for Debby (1962). Jego styl gry, natychmiast rozpoznawalny, opiera się na przestrzennych voicings, elastycznym pulsie, śpiewnych liniach melodycznych i stałym dialogu z kontrabasem i perkusją. Z biegiem lat Evans kontynuował tę pracę z Chuckiem Israelsem, a później z Eddie Gómezem, równolegle do współpracy z Jim Hall, Stanem Getzem, Monicą Zetterlund i Tonim Bennettem. Wśród jego znanych nagrań znajdują się Conversations with Myself (1963), Alone (1968) i The Tony Bennett/Bill Evans Album (1975). Zmarły w Nowym Jorku w 1980 roku, Evans pozostawił dorobek, który trwałe wpływa na pianin jazzowy i repertuar, w którym utwory takie jak Waltz for Debby, Peace Piece i Time Remembered stały się standardami.