Yes

Powstały w Londynie w 1968 roku wokół wokalisty Jona Andersona i basisty Chrisa Squire'a, Yes należy do nurtu brytyjskiego rocka progresywnego, który wówczas rozwijał się między londyńskimi klubami a dużymi europejskimi salami. Zespół szybko zbudował język łączący psychodeliczny rock, wpływy klasyczne i elementy jazzu — długie kompozycje, rozgałęzione struktury, wyraźne harmonie wokalne i obszerne partie instrumentalne. Po dwóch pierwszych albumach kierunek stał się wyraźniejszy dzięki “The Yes Album” (1971), “Fragile” (1971) i “Close to the Edge” (1972), na których pojawienie się gitarzysty Steve'a Howea, a następnie klawiszowca Ricka Wakemana utrwaliło estetykę zbliżoną do rocka symfonicznego. W wyniku licznych zmian w składzie Yes w latach 80. przesunął się w stronę bardziej zwartych form i brzmienia bliższego mainstreamowemu rockowi za sprawą “90125” (1983), związanej z gitarzystą Trevorem Rabinem i producentem Trevorem Hornem. Kolejne dekady przyniosły okresy względnej aktywności i powroty do rozbudowanego progresywnego brzmienia, jak na “Talk” (1994), “The Ladder” (1999) czy “Magnification” (2001). Po śmierci Chrisa Squire'a w 2015 roku partie basu przejął Billy Sherwood, natomiast wokalem od 2012 roku zajmuje się Jon Davison. Yes nadal występuje na scenach międzynarodowych i wydaje nowe nagrania studyjne, m.in. “The Quest” (2021) i “Mirror to the Sky” (2023), kontynuując podejście łączące rock progresywny, art rock i melodyjne elementy z różnych okresów ich twórczości.