Philip Catherine

Urodzony w Londynie w 1942 roku z angielskiej matki i belgijskiego ojca, a wychowany w Brukseli po pobycie w Niemczech, Philip Catherine wczesno uzyskał pozycję na europejskiej scenie jazzowej dzięki grze na gitarze o śpiewnym frazowaniu, czerpiącej zarówno z Georges’a Brassensa, jak i z Django Reinhardta. Zawodowo aktywny od końca lat 50., na początku lat 60. koncertował z organistą Lou Bennettem, następnie spotykał takich muzyków jak Dexter Gordon czy Stéphane Grappelli, a w 1969 roku został zaproszony na Montreux Jazz Festival z sekstetem współkierowanym z Jacques’em Bekaertem. Na początku lat 70. dołączył do Experience Jean‑Luc Ponty’ego, a następnie współzałożył Pork Pie z Charliem Marianem i Jasperem van’t Hofem — projekt łączący jazz nowoczesny, swing, akcenty fusion i europejski liryzm. Spotkanie z Larrym Coryellem było kolejnym ważnym krokiem: występy w duecie i nagrania Twin House (1977) oraz Young Django (1978), które także doprowadziły Catherine’a do sesji z Charlesem Mingusem. Na przestrzeni dekad Catherine przeplatał formacje akustyczne i elektryczne, duety, tria i projekty orkiestrowe; w jego dyskografii znajdują się m.in. Guitars (1975), Babel (1980), Transparence (1986), Blue Prince (2000), New Folks (2014), La belle vie (2019) oraz Pourquoi (2022).