Angélique Kidjo

Urodzona w 1960 roku w Ouidah w Beninie Angélique Kidjo wychowała się w rodzinie, w której przenikały się teatr, tradycyjne pieśni fon i yoruba, muzyka afro-kubańska oraz pop europejski. Jako nastolatka zaczęła występować w lokalnych zespołach w Cotonou. Osiedlając się w Paryżu w połowie lat 80., włączyła się w tamtejsze sceny jazzu, funku i muzyki „world” i wypracowała repertuar łączący rytmy benińskie, afro-pop, soul oraz wpływy karaibskie. Jej pierwszy szerzej dystrybuowany album Parakou (1989) został uzupełniony przez Logozo (1991), Ayé (1994) i Fifa (1996), które ugruntowały styl oparty na polirytmiach Afryki Zachodniej, formach piosenki pop oraz wielojęzycznym śpiewie — m.in. w językach fon, yoruba, francuskim i angielskim. Na Oremi (1998), a następnie Black Ivory Soul (2002) i Oyaya! (2004) skoncentrowała się na badaniu powiązań między muzyką afrykańską, amerykańskim soulem i tradycjami afro-latynoskimi, podczas gdy Djin Djin (2007) i Õÿö (2010) przeplatały autorskie kompozycje z reinterpretacjami standardów. Mieszkając na przemian w Paryżu i Nowym Jorku, nagrała później Eve (2014), skoncentrowane na afrykańskich chórkach kobiecych, Remain in Light (2018) — w całości przeróbkę albumu Talking Heads, Celia (2019) — hołd dla Celii Cruz, oraz Mother Nature (2021), na którym dominują współprace z nowym pokoleniem afrykańskich artystów. Występuje na licznych międzynarodowych festiwalach, współpracowała z muzykami takimi jak Manu Dibango, Herbie Hancock czy Tony Allen, a działalność jako ambasadorka UNICEF wpłynęła na część jej tekstów.