The Doobie Brothers

Begin jaren zeventig, in San Jose (Californië), ontstonden The Doobie Brothers rond gitarist‑zangers Tom Johnston en Patrick Simmons en drummer John Hartman, binnen de West Coast‑rockcontext. De band vestigde zich aanvankelijk met ritmisch aangedreven gitaarrock, doorspekt met boogie, countryrock en folk, gedragen door strakke zangharmonieën en aanstekelijke refreinen. De vroege albums, van The Doobie Brothers (1971) en Toulouse Street (1972) tot The Captain and Me (1973), legden deze mix van rock met blues‑ en popinvloeden vast. Vanaf ongeveer 1975–76 zorgde de komst van Michael McDonald voor een verschuiving naar een meer soul‑ en softrockgerichte sound, waarbij keyboards en R&B‑invloeden, soms richting jazzrock, belangrijker werden, zoals te horen is op Takin’ It to the Streets (1976), Livin’ on the Fault Line (1977) en Minute by Minute (1978). Na een eerste ontbinding in 1982 kwam de band eind jaren tachtig weer bijeen, bracht onder meer Cycles (1989), Brotherhood (1991), World Gone Crazy (2010) en Liberte (2021) uit en bleef actief op het podium met tournees waarin de verschillende stilistische periodes naast elkaar bestaan.