Bill Evans

Geboren in Plainfield, New Jersey in 1929 en vooral actief in New York, heeft Bill Evans de moderne jazz diepgaand beïnvloed door een pianostijl waarin cool jazz, post-bop en modal jazz elkaar kruisen, met een harmoniegevoel gevoed door Debussy, Ravel en Bach. Na klassieke muziek te hebben gestudeerd aan Southeastern Louisiana College en vervolgens aan de Mannes School of Music, komt Bill Evans in de tweede helft van de jaren vijftig naar voren, eerst bij George Russell, daarna in Miles Davises sextet, waarmee hij meewerkt aan de opname Kind of Blue in 1959. Diezelfde jaren bevestigt Evans zijn persoonlijke universum duidelijker met Everybody Digs Bill Evans, voordat hij de trio-formule ontwikkelde, centraal in zijn carrière. Het trio, gevormd met Scott LaFaro en Paul Motian, blijft een belangrijk referentiepunt in zijn loopbaan, gedocumenteerd op Portrait in Jazz (1959), Explorations (1961), Sunday at the Village Vanguard (1961) en Waltz for Debby (1962). Zijn spel, onmiddellijk herkenbaar, steunt op luchtige voicings, een flexibele puls, zingende melodische lijnen en een constante dialoog met de contrabass en de drums. In de loop der jaren zet Evans dit werk voort met Chuck Israels en later Eddie Gómez, parallel aan samenwerkingen met Jim Hall, Stan Getz, Monica Zetterlund en Tony Bennett. Tot zijn opvallende opnamen behoren ook Conversations with Myself (1963), Alone (1968) en The Tony Bennett/Bill Evans Album (1975). Dood in New York in 1980 laat Bill Evans een oeuvre na dat jazzpiano aanzienlijk heeft beïnvloed en een repertoire waarin stukken als Waltz for Debby, Peace Piece en Time Remembered standaardstukken zijn geworden.