Chet Baker

Geboren in Yale, Oklahoma, in 1929 en daarna opgegroeid in Californië, maakte Chet Baker aan het begin van de jaren vijftig naam op de jazzscene van de Westkust met een trompetspel dat soepel, ingetogen en zeer melodisch was, verbonden met het cooljazz. Nadat hij gewerkt had met Charlie Parker en Stan Getz, werd Baker bijzonder opgemerkt in Gerry Mulligans pianovrije kwartet, waar de dialoog tussen trompetlijnen en baritonsaxofoonlijnen centraal werd, vooral op 'My Funny Valentine'. Als instrumentalist en zanger ontwikkelde Baker tegelijkertijd een lichte, bijna fluisterende stem die de intieme esthetiek van zijn frasering vergrootte. Zijn discografie uit de jaren 1950 omvat onder meer Chet Baker Sings (1954), Chet (1959) en Chet Baker Is Back! (1962). Vanaf de jaren 60 wisselde zijn carrière tussen periodes van intensieve activiteit en onderbrekingen vanwege persoonlijke en juridische problemen, met vele verblijven in Europa, met name in Italië, Frankrijk, Duitsland en Nederland. Baker ging daar door met het vormen van quartetten of quintetten en nam op met muzikanten als Enrico Pieranunzi, Philip Catherine, Jim Hall of Paul Bley. Tot aan zijn overlijden in Amsterdam in 1988 behield Chet Baker deze sobere, zingende klank, op de grens tussen cool lyrisme, ontspannen bop en jazzballade.