John Coltrane

Geboren in Hamlet, North Carolina, in 1926 en daarna opgeleid in Philadelphia, vestigde John Coltrane zich al in de jaren vijftig als een van de centrale saxofonisten van de moderne jazz, aanvankelijk in bebop en hard bop, voordat hij zijn taal uitbreidde naar modal jazz, post-bop, free jazz en een zeer persoonlijke vorm van spirituele jazz. Nadat hij had gespeeld in de groepen van Dizzy Gillespie, Johnny Hodges en later Miles Davis, met wie hij onder andere heeft bijgedragen aan de opkomst van modal jazz, markeerde Coltranes loopbaan ook door zijn samenwerking met Thelonious Monk in 1957, een sleutelmoment in de evolutie van zijn frasering en improvisatievermogen. Als leider nam hij Blue Train op in 1958, Giant Steps in 1960, My Favorite Things in 1961 en A Love Supreme in 1965, albums die een traject markeren van een dense harmonische schrijfwijze naar vormen die opener, repetitiever en meditatiever zijn. Zijn kwartet met McCoy Tyner, Jimmy Garrison en Elvin Jones blijft de kern van deze periode, voordat muzikanten als Eric Dolphy, Pharoah Sanders of Rashied Ali kwamen in een vrijere en intensere esthetiek. Zowel op tenor als op soprano ontwikkelt John Coltrane een strakke, mobiele klank, vaak doorsneden door lange frasen en een expliciete spirituele zoektocht, ook gevoed door muziek uit India en Afrika. Hij overleed in 1967 in Huntington, New York, en John Coltrane behoudt een bijzondere plek in de geschiedenis van de jazz van de twintigste eeuw.