Paradise Lost

Opgericht in Halifax, West Yorkshire, in 1988, ontwikkelde Paradise Lost zich vanuit een zeer langzaam, sober death‑doom‑fundament, waarin zware gitaren, donkere sferen en Nick Holmes' ruwe stem centraal stonden. Met Lost Paradise (1990) en Gothic (1991) breidde de band die basis uit door keyboards, meer melodische arrangementen en een gotische gevoeligheid toe te voegen, wat de opkomst van de term gothic metal mede begeleidde. De band verfijnde dit songmateriaal op Icon (1993) en Draconian Times (1995), voordat ze haar muziek opende naar meer rockachtige, synthetische en darkwave‑texturen op One Second (1997), Host (1999) en Believe in Nothing (2001). Paradise Lost keerde daarna terug naar een zwaarder, meer metalen geluid met Symbol of Life (2002), Paradise Lost (2005) en In Requiem (2007), terwijl het die mix van melancholie, ingetogen refreinen en doom‑riffs behield. Sinds het begin geleid door het kernkwartet Nick Holmes, Gregor Mackintosh, Aaron Aedy en Steve Edmondson, heeft Paradise Lost vooral van drummers veranderd door de decennia heen. De albums The Plague Within (2015), Medusa (2017), Obsidian (2020) en Ascension (2025) zetten deze synthese voort tussen doom metal, gothic metal en death‑doom‑passages, met strakkere composities en een bewuste terugkeer naar contrasten tussen zwaarte, duisternis en melodie.