My Dying Bride

gevormd in 1990 in West Yorkshire rondom Aaron Stainthorpe en Andrew Craighan, My Dying Bride sluit zich vanaf het begin aan bij de Britse death-doom stroming naast Paradise Lost en Anathema, met muziek die traag, zwaar en melodisch is, waarin doom-riffs, death-metal passages, cleane zang, gutturale stem en violin- of toetsenbordarrangementen elkaar kruisen afhankelijk van de periodes. Na de demo Towards the Sinister en de EP Symphonaire Infernus et Spera Empyrium in 1991 legt de band de fundamenten van zijn esthetiek vast met As the Flower Withers in 1992, waarna het een nog droevige en atmosferische schrijfstijl verfijnt op Turn Loose the Swans in 1993 en The Angel and the Dark River in 1995, gekenmerkt door een duidelijke terugval van de growl. My Dying Bride heeft vervolgens zijn formule ontwikkeld zonder zijn identiteit te verbreken, via de experiments van 34.788%...Complete in 1998, gevolgd door een terugkeer naar een zwaardere en contrastrijke klank op The Light at the End of the World in 1999, The Dreadful Hours in 2001 en Songs of Darkness, Words of Light in 2004. De lineup-wijzigingen, vooral rond keyboards, viool en drums, hebben deze textuurverschuivingen begeleid zonder de kern van de band te veranderen. Nog steeds actief heeft My Dying Bride dit werk voortgezet met For Lies I Sire in 2009, A Map of All Our Failures in 2012, Feel the Misery in 2015, The Ghost of Orion in 2020 en A Mortal Binding in 2024.