Jay-Jay Johanson

Geboren in 1968 in Trollhättan, Zweden, vestigde Jay-Jay Johanson zich halverwege de jaren 90 met songs die doordrenkt zijn van triphop, elektronische pop en jazzinvloeden, gedragen door een melancholische croonerstem. In Stockholm gevestigd, brak hij door met het album “Whiskey” (1996), waarin trage ritmes, elektronische texturen en filmische sferen samenkomen, gevolgd door “Tattoo” (1998) en “Poison” (2000), die zijn universum een plaats gaven tussen downtempo, intieme liedjes en zachte orkestraties. Door platen als “Antenna” (2002), “Rush” (2005) en “The Long Term Physical Effects Are Not Yet Known” (2007) ontwikkelde hij zijn schrijverschap naar meer elektronische pop, terwijl hij een sterke verhalende inslag en voorliefde voor zuivere arrangementen behield. Jay-Jay Johanson vervolgde met “Self-Portrait” (2009), “Spellbound” (2011), “Opium” (2015), “Bury the Hatchet” (2017) en “Kings Cross” (2019), en werkte veel samen met muzikanten uit zowel de jazz- als de elektronische muziekscene. Naast zijn albums componeert hij ook voor film en televisie, waarmee hij de introspectieve, licht nocturnale sfeer van zijn oeuvre in beeld vertaalt.