Hubert-Félix Thiéfaine

Geboren in Dole (Jura) in 1948, begon Hubert‑Félix Thiéfaine begin jaren 1970 op te treden in de cabarets aan de linkeroever van Parijs, voordat hij in 1978 Tout corps vivant branché sur le secteur étant appelé à s’émouvoir publiceerde. Zijn carrière beweegt zich tussen chanson française, folkrock, blues en elektrische rock; hij schrijft zijn teksten zelf, die gekenmerkt worden door een voorliefde voor schuine beelden, ironie en literaire verwijzingen. Na vroege platen die nog dicht bij folk stonden, werd de rockrichting duidelijk met Dernières balises (avant mutation) in 1981, gevolgd door Soleil cherche futur (1982), Alambic / Sortie Sud (1984) en Météo für nada (1986). In de jaren 1990 nam hij Chroniques bluesymentales (1990) in New York op met Barry Reynolds en Fragments d’hébétude (1993) in Los Angeles met Chris Spedding, voorafgaand aan La Tentation du bonheur (1996) en Le Bonheur de la tentation (1998). De rest van zijn discografie omvat Défloration 13 (2001), Scandale mélancolique (2005), Amicalement blues (2007) met Paul Personne, en later Suppléments de mensonge (2011), Stratégie de l’inespoir (2014), gemaakt met Lucas Thiéfaine, en Géographie du vide (2021). Op het podium combineert Hubert‑Félix Thiéfaine al lange tijd grote zalen zoals het Olympia, het Zénith of Bercy met meer akoestische formats, zoals de Unplugged‑ en Replugged‑tours laten zien.