Dexys Midnight Runners

Opgericht in Birmingham aan het eind van de jaren zeventig rond Kevin Rowland en Kevin 'Al' Archer, situeert Dexys Midnight Runners zich aanvankelijk op een zenuwachtige kruispunt tussen soul, new wave en poprock, met een zeer prominente blazerssectie en een zanggevoel dat afstamt van northern soul. Na het eerste album Searching for the Young Soul Rebels uit 1980 ontwikkelde de groep zich snel door talrijke wisselingen in de line-up, waarbij Rowland het creatieve centrum bleef. Met Too-Rye-Ay uit 1982 verschuift Dexys Midnight Runners zijn esthetiek naar een meer melodische formule, waarbij strijkarrangementen, Kelttische folkinvloeden en white soul meer ruimte krijgen, een richting gedragen door leden als Jim Paterson, Billy Adams en Helen O’Hara. Deze periode leverde de meest herkenbare nummers op, waaronder 'Geno', 'Come On Eileen' en een cover van 'Jackie Wilson Said (I’m in Heaven When You Smile)'. In 1985 markeert Don't Stand Me Down een nieuwe wending, verfijnder en verhalender, voordat ze in 1986 uit elkaar gingen. In de jaren 2000 opnieuw gevormd onder de naam Dexys gaat het project verder met een vernieuwde bezetting en albums die deze schrijfstijl voortzetten tussen orkestrale pop, soul, spoken word en Britse en Ierse verwijzingen, met name One Day I’m Going to Soar (2012), Let the Record Show: Dexys Do Irish and Country Soul (2016) en The Feminine Divine (2023). Dexys Midnight Runners blijft zo een band met een variabele geometrie, opgebouwd rondom transformatie van geluid, beeld en bezetting in plaats van een vaste formule.