Francesco De Gregori

Urodzony w Rzymie w 1951 roku Francesco De Gregori od początku lat siedemdziesiątych wybij a się w renesansie włoskiej piosenki autorskiej, po tym jak zadebiutował na scenie Folkstudio, centralnym miejscu życia muzycznego Rzymu. Jego pisanie rozwija się na skrzyżowaniu folku, pop-rocka i tradycji narracyjnej bardzo włoskiej piosenki, z tekstami często aluzijnymi, pełnymi postaci, fragmentów historii i obrazów życia codziennego. Po Theorius Campus z Antonello Venditti w 1972 roku Francesco De Gregori zaczyna karierę solową z Alice non lo sa w 1973, potem Francesco De Gregori w 1974, zanim dotrze do szerszej publiczności z Rimmel w 1975. Reszta jego dyskografii, od Bufalo Bill w 1976 po Titanic w 1982, Scacchi e tarocchi w 1985, Canzoni d’amore w 1992, Amore nel pomeriggio w 2001, Pezzi w 2005, Sulla strada w 2012, a także Pastiche w 2024 z Checco Zalone, ukazuje ciągłość pisania i stałą uwagę do akustycznych aranżacji, rockowych wstawek i form popularnych. Na przestrzeni dekad Francesco De Gregori prowadził także wiele wspólnych projektów z Lucio Dalla, Giovanna Marini, Ron, Antonello Venditti lub wokół repertuaru Boba Dylana, pozostając jednocześnie bardzo obecny na scenie, od klubów po duże sale, w skromnym rejestrze, gdzie głos, narracja i piosenka stoją na pierwszym planie.