Ben Mazué

Między Niceą, gdzie dorastał, a Paryżem, gdzie się osiedlił, Ben Mazué tworzy francuską chanson, zmieszaną z popem i frazowaniem zbliżonym do spoken word, napędzaną wyraźnym zamiłowaniem do intymnych opowieści i obserwacji codzienności. Urodzony w 1981 roku, najpierw rozpoczął studia medyczne, stopniowo jednak zwrócił się ku pisaniu i scenie; na przełomie pierwszej dekady XXI wieku bywał na paryskiej scenie slamowej i zwrócił na siebie uwagę w 2006 roku podczas konkursu CQFD organizowanego przez Les Inrockuptibles. Pierwsze EP „Niqquedouille” ukazało się w 2008 roku, a w 2011 r. wydano album eponimiczny, który ugruntował styl Ben Mazué — między melodyjnymi piosenkami a tekstami śpiewano‑mówionymi. Dalsze pogłębianie tej osobistej linii nastąpiło na „33 ans” (2014) i „La femme idéale” (2017), gdzie wyraźniej słychać pracę nad popowymi aranżacjami i narracją emocjonalną. Z „Paradis” (2020) Ben Mazué kontynuuje eksplorację bardzo autobiograficznego pisarstwa, często opartego na monologach i fragmentach życia. Regularnie koncertując, rozwinął na scenie formę opowiedzianego koncertu, na przemian prezentując utwory i wypowiedzi mówione. Równolegle do własnych albumów pisze także dla innych wykonawców i okazjonalnie współpracuje z innymi artystami, m.in. z Grand Corps Malade i Gaël Faye przy utworze „La vie est belle”.