Sud Sound System

Powstały w Salento, w okolicach Lecce, pod koniec lat 80., Sud Sound System od 1989 rozwija formułę łączącą jamajski raggamuffin i dancehall reggae z językami i rytmami południowych Włoch — w szczególności dialektem salentyńskim, pizzicą i pewnymi odcieniami tarantelli. Początkowo aktywny w obiegach sound systemów, w ośrodkach społecznych i na włoskiej scenie alternatywnej, Sud Sound System zwrócił uwagę maxi-singlem Fuecu/T’a sciuta bona w 1991 r., a następnie dopracował swoją tożsamość na albumie Comu na petra (1996), gdzie spotkanie reggae z lokalnymi tradycjami staje się centralne. Kolektyw, którego trzon ustabilizował się wokół Don Rico, Nandu Popu i Terron Fabio, kontynuował tę ścieżkę na Reggae party (1999), Musica musica (2001) i Lontano (2003) — album wyróżniony Targa Tenco w kategorii utwór w dialekcie. Na przestrzeni lat Sud Sound System współpracował także z artystami takimi jak Neffa, General Levy, Luciano, Richie Stephens czy Riva Starr, pozostając jednocześnie związany ze sceną salentyńską poprzez swoje produkcje i projekty poboczne. Albumy Dammene ancora (2008), Ultimamente (2010), Sta tornu (2014), Eternal Vibes (2017) oraz Intelligenza naturale (2024) kontynuują repertuar, w którym splatają się świadomość społeczna, kultura zabawy i przywiązanie do miejsca.