Taj Mahal

Taj Mahal, urodzony w Harlemie w 1942 roku jako Henry Saint Clair Fredericks Jr., wychowywał się w Springfield w stanie Massachusetts w rodzinie, w której silnie obecne były gospel, jazz oraz karaibskie i południowe korzenie USA. Jako wokalista, autor piosenek i multiinstrumentalista zaistniał w latach 60. na zachodnim wybrzeżu sceny folkowej i bluesowej, m.in. w zespole Rising Sons u boku Ry Coodera, a następnie rozpoczął karierę solową w wytwórni Columbia. Jego wczesne albumy, w tym „Taj Mahal” (1968), „The Natch’l Blues” (1968) i „Giant Step/De Ole Folks at Home” (1969), stworzyły fundament akustycznego i elektrycznego bluesa czerpiącego z folku, rhythm and blues i afroamerykańskich wiejskich tradycji. W latach 70., dzięki płytom takim jak „Recycling The Blues & Other Related Stuff” (1972) czy „Mo’ Roots” (1974), poszerzył swoje brzmienie o muzykę karaibską, afrykańską i hawajską, badając powiązania między bluesem, calypso, reggae, highlife a muzyką wysp Pacyfiku. Mieszkając w różnych okresach w Kalifornii, a później na Hawajach, Taj Mahal nawiązał współpracę z muzykami z rozmaitych amerykańskich i afrykańskich scen i występował na międzynarodowych festiwalach. Późniejsze projekty, takie jak „Maestro” (2008), „TajMo” z Keb’ Mo’ (2017) czy „Savoy” (2023), kontynuują te krzyżówki bluesa, jazzu, dawnego swingu i afroamerykańskiej muzyki popularnej, czyniąc z Taj Mahala centralną postać muzyki roots i jej transatlantyckich ruchów.