Buddy Guy

Urodzony na plantacjach bawełny w rejonie Lettsworth w Luizjanie, Buddy Guy już w młodym wieku rozwijał swoje gitarowe umiejętności inspirowane wiejskim bluesem, zanim w 1957 roku przeniósł się do Chicago, gdzie szybko włączył się w tamtejszą scenę South Side. Jako gitarzysta i wokalista związany z elektrycznym Chicago bluesem, Buddy Guy uczestniczył w licznych sesjach nagraniowych dla Chess Records w latach 60., obok m.in. Muddy’ego Watersa, Howlin’ Wolfa i Koko Taylor, równocześnie wypracowując wyrazisty styl charakteryzujący się ostrymi atakami, zdecydowanym użyciem dystorsji i kontrastami między oszczędnymi fragmentami a bardziej dynamicznymi wybuchami. Jego pierwszy solowy album, „I Left My Blues in San Francisco”, ukazał się w 1967 roku, a kolejne płyty, takie jak „A Man and the Blues” (1968), „Stone Crazy!” (1979) czy „Damn Right, I’ve Got the Blues” (1991), utrwaliły jego pozycję w repertuarze łączącym interpretacje standardów, autorskie kompozycje i wpływy rocka, soulu oraz rhythm and blues. Długa współpraca z harmonijkarzem Junior Wellesem, udokumentowana m.in. na „Hoodoo Man Blues” (1965), oraz międzynarodowe trasy koncertowe umieściły go na przecięciu scen bluesowej, rockowej i festiwalowej. Od końca lat 80. Buddy Guy rozwijał także działalność klubową, prowadząc Legends w Chicago, jednocześnie kontynuując nagrania studyjne, takie jak „Sweet Tea” (2001), „Living Proof” (2010) i „The Blues Is Alive and Well” (2018), które przedłużały bardzo ekspresyjne podejście do elektrycznego bluesa, zakorzenione w tradycji Delta i Chicago, lecz otwarte na współczesne wpływy.