Robin Trower

Urodzony w Catford na południu Londynu, wychowany w Southend-on-Sea, Robin Trower zaznaczył swoją pozycję na brytyjskiej scenie już w latach 60. z The Paramounts, u boku Gary’ego Brookera, zanim w 1967 roku dołączył do Procol Harum. Wziął udział w pięciu pierwszych albumach grupy, wykazując już wtedy styl gry na gitarze bardziej osadzony w blues rocku niż w psychodeliczno-progresywnej stylistyce zespołu. W 1971 roku Trower opuścił Procol Harum, by rozwijać własny repertuar, a w 1973 roku założył Robin Trower Band — trio skoncentrowane wokół Jamesa Dewara na basie i wokalu oraz Rega Isidore’a, zastąpionego później przez Billa Lordana. Jego muzyka łączy blues rock, hard rock i soul rock; cechuje ją rozbudowana, bardzo ekspresyjna gra na gitarze, oparta na bendingach, wolnych riffach i poszukiwaniu faktury brzmieniowej czerpiącej zarówno z rhythm and blues, jak i z elektrycznego rocka końca lat 60. Do tego okresu należą m.in. Twice Removed from Yesterday (1973), Bridge of Sighs (1974), For Earth Below (1975), Long Misty Days (1976) i In City Dreams (1977). Później Trower współpracował z Jackiem Bruce’em przy albumach B.L.T. (1981), Truce (1982) i Seven Moons (2007), jednocześnie kontynuując regularną dyskografię od Go My Way (2000) po Coming Closer to the Day (2019), No More Worlds to Conquer (2022), Joyful Sky (2023) z Sari Schorr oraz Come and Find Me (2025).