Kenny Barron

Urodzony w Filadelfii w 1943 roku, Kenny Barron zapisał się w historii amerykańskiego fortepianu jazzowego, poruszając się między hard bopem, post-bopem a mainstream jazzem. Jego gra opiera się na klarowności dotyku, elastyczności frazowania i wyraźnym zmyśle akompaniamentu. Po wczesnych początkach w rodzinnym mieście przeprowadził się do Nowego Jorku w 1961 roku i szybko grał z Jamesem Moodym, Lou Donaldsonem, Royem Haynesem i Lee Morganem, zanim dołączył do orkiestry Dizzy’ego Gillespiego w latach 1962–1966. Później współpracował m.in. z Frederikiem Hubbardem, Yusefem Lateefem i Stanem Getzem, równocześnie budując obszerną dyskografię jako lider, zapoczątkowaną albumem You Had Better Listen (1967). Jego ścieżka kariery przeplata trio, występy solowe, duety i większe składy, z istotnym miejscem dla standardów, autorskich kompozycji oraz pewnych afro-latynoskich i brazylijskich barw, słyszalnych na Sambao (1992), Canta Brasil (2002) czy Kenny Barron & the Brazilian Knights (2012). Barron współzałożył także zespół Sphere, skoncentrowany na repertuarze Theloniousa Monka, i nagrał znaczące płyty, takie jak Wanton Spirit (1994), The Art of Conversation z Dave’em Hollandem (2014), Concentric Circles (2018), The Source (2023) i Beyond This Place (2024). Równolegle do działalności scenicznej przez wiele lat wykładał na Rutgers, a później w Juilliard School.