Jean-Michel Jarre

Jean‑Michel Jarre od lat 70. wpisuje się w rozwój muzyki elektronicznej we Francji. Jego pobyt w Groupe de recherches musicales Pierre’a Schaeffera trwałe ukształtował podejście do dźwięku. Stał się sławny dzięki albumowi Oxygène (1976), na którym znajdują się długie utwory instrumentalne zbudowane wokół syntetycznych podkładów i powtarzających się motywów melodycznych; następnie ukazały się Équinoxe (1978) i Les Chants Magnétiques (1981), które potwierdziły styl łączący unoszące się atmosfery, minimalistyczne sekwencje rytmiczne i akcenty zbliżone do instrumentalnego popu. W latach 80. i 90. — od Zoolook (1984) przez Rendez‑Vous (1986) po Chronologie (1993) — Jarre eksplorował zarówno samplowane głosy, jak i struktury bliższe muzyce tanecznej, równocześnie rozwijając wielkie miejskie koncerty łączące muzykę elektroniczną z monumentalnymi projekcjami i pokazami świetlnymi. Od lat 2000., dzięki albumom takim jak Métamorphoses (2000) oraz dwuczęściowemu projektowi Electronica (2015–2016), zwiększył współpracę z producentami, kompozytorami i artystami wizualnymi i zwrócił się ku projektom immersyjnym, obejmującym formaty wielokanałowe i występy w wirtualnej rzeczywistości, zachowując jednak zawsze melodyjny, filmowy język elektroniczny.