Hubert-Félix Thiéfaine

Urodzony w Dole (Jura) w 1948 roku, Hubert‑Félix Thiéfaine zaczął występować w kabaretach paryskiego lewego brzegu na początku lat 70., zanim w 1978 roku wydał Tout corps vivant branché sur le secteur étant appelé à s’émouvoir. Jego droga artystyczna mieści się pomiędzy chanson française, folk‑rockiem, bluesem a rockiem elektrycznym; sam pisze teksty, wyróżniające się zamiłowaniem do ukośnych obrazów, ironii i odwołań literackich. Po pierwszych płytach wciąż zbliżonych do folku, zwrot ku rockowi potwierdził się przy wydaniu Dernières balises (avant mutation) w 1981 r., następnie Soleil cherche futur (1982), Alambic / Sortie Sud (1984) i Météo für nada (1986). W latach 90. nagrał Chroniques bluesymentales (1990) w Nowym Jorku z Barrym Reynoldsem oraz Fragments d’hébétude (1993) w Los Angeles z Chrisem Speddingiem, a potem La Tentation du bonheur (1996) i Le Bonheur de la tentation (1998). Kolejne pozycje w dyskografii to Défloration 13 (2001), Scandale mélancolique (2005), Amicalement blues (2007) z Paulem Personne, następnie Suppléments de mensonge (2011), Stratégie de l’inespoir (2014), przygotowane razem z Lucasem Thiéfaine, oraz Géographie du vide (2021). Na scenie Hubert‑Félix Thiéfaine od dawna przeplata występy na dużych salach jak Olympia, Zénith czy Bercy z bardziej akustycznymi formatami, o czym świadczą trasy Unplugged i Replugged.