Dexys Midnight Runners

Formowani w Birmingham pod koniec lat 70. przez Kevina Rowlanda i Kevina „Al” Archera, Dexys Midnight Runners najpierw wpisali się w nerwowy krzyżyk między soulem, new wave a pop rock, z bardzo wyeksponowaną sekcją dętą i wokalnym zmysłem odziedziczonym po northern soul. Po pierwszym albumie Searching for the Young Soul Rebels z 1980 roku zespół szybko ewoluował poprzez liczne zmiany składu, przy czym Rowland pozostał kreatywnym centrum. Dzięki Too-Rye-Ay z 1982 Dexys Midnight Runners przesunęli swoją estetykę w stronę bardziej melodyjnej formuły, w której aranżacje smyczkowe, wpływy celtyckiego folku i white soul zajmują więcej miejsca, kierunek ten wspierany także przez członków takich jak Jim Paterson, Billy Adams i Helen O’Hara. Ten okres zaowocował ich najbardziej rozpoznawalnymi utworami, w tym 'Geno', 'Come On Eileen' i coverem 'Jackie Wilson Said (I’m in Heaven When You Smile)'. W 1985 roku Don't Stand Me Down wyznaczył nowy zwrot, bardziej wyrafinowany i narracyjny, zanim w 1986 nastąpił podział. Odnowieni w latach 2000., pod nazwą Dexys, projekt wznowił działalność z nowym składem i albumami kontynuującymi to pisanie między orkestralnym popem, soulem, spoken word i brytyjskimi i irlandzkimi odwołaniami, zwłaszcza One Day I’m Going to Soar (2012), Let the Record Show: Dexys Do Irish and Country Soul (2016) i The Feminine Divine (2023). Dexys Midnight Runners pozostaje zatem zespołem o geometrii zmiennej, zbudowanym wokół transformacji dźwięku, wizerunku i składu, a nie stałej formuły.