Marie Klock

Początkowo jako klawiszowiec w latach 2014–2020 w kilku zespołach związanych z francuskojęzycznymi scenami lokalnymi i DIY, Marie Klock następnie rozwinęła projekt solowy skoncentrowany na pisaniu własnych piosenek. Jej świat mieści się na styku przekręconego popu, minimalistycznej pieśni i estetyki eksperymentalnej opartej na zamierzonych przesunięciach: Marie Klock śpiewa, mówi, czasem krzyczy, na tle kompozycji, które oddalają się od najbardziej oczekiwanych formatów pop i bawią się fałszywymi ciągłościami. Teksty Marie Klock zestawiają intymne tematy, takie jak samotność, z bardziej konkretnymi lub absurdalnymi motywami — wśród nich owady czy łysienie — w języku, w którym suchy humor szybko może ustąpić miejsca pewnej surowości. Na scenie opiera się na brzmieniach elektromechanicznych fortepianów z lat 70., których ciepło i bliskość tworzą wyraźny kontrast z frontalnością niektórych utworów. Przejście z zespołów na solową działalność wyznacza trajektorię opartą na oszczędnym gospodarowaniu środkami, oralności i wyraźnym zamiłowaniu do nieoczywistości.