Oriane Lacaille

Między La Réunion a Alpami droga artystyczna Oriane Lacaille wpisuje się w rodzinną historię muzyki i kreolskości. Urodzona w 1986 roku w rodzinie z Reunionu osiedlonej we Francji metropolitalnej, córka akordeonisty René Lacaille’a, Oriane Lacaille dorastała w środowisku przesiąkniętym séga, maloya, muzyką taneczną i jazzem. Już bardzo wcześnie pojawiała się na scenie — od nastoletnich lat towarzyszyła ojcu w trasach koncertowych i przyswajała sobie trójdzielne rytmy Reunionu, jednocześnie żyjąc w „zimnym kraju”. Przez długi czas śpiewając wyłącznie po kreolsku, z czasem otworzyła się na dwujęzyczne formy rządzące francusko–kreolską twórczością, z tekstami poruszającymi tematykę miłości, kobiecości, macierzyństwa, migracji, niewolnictwa, przemocy domowej oraz sferę snu. Z czasem Oriane Lacaille najpierw stworzyła duet Titi Zaro z Coline Linder, a następnie współzałożyła Bonbon Vodou z Jeremem Boucrisem, gdzie spotykają się chanson, muzyki afro‑karaibskie i reunionowa spuścizna. W swoich kompozycjach, często pisanych na ukulele lub z wykorzystaniem gitary takamba, kształtuje płynny, elastyczny śpiew, który naturalnie porusza się między kreolskim a francuskim, na akustycznych aranżacjach bliskich folkowi i chanson. Na scenie prezentuje ten repertuar w trio z Héloïse Divilly i Yann‑Lou Bertrandem, w składzie który podkreśla polirytmię i głosy.