Clara Schumann

Urodzona jako Clara Wieck w Lipsku w 1819 roku i zmarła we Frankfurcie nad Menem w 1896 roku, Clara Schumann wpisuje się w niemiecki romantyzm jako pianistka, kompozytorka, pedagog i redaktorka. Wychowana od młodości przez ojca Friedricka Wiecka, od dzieciństwa prowadziła karierę wirtuoza w Europie i wybiła się w wielkich salach koncertowych Lipska, Wiednia, Paryża, Petersburga lub Londynu. Jej repertuar ewoluuje od błyskotliwej pianistyki, ukształtowanej przez zwyczaje XIX wieku, ku rosnącemu uwzględnieniu Beethovena, Bacha, Chopina, Mendelssohna, Roberta Schumanna i Brahmsa, przyczyniając się do ustanowienia nowego modelu koncertu. Żonata z Robertem Schumannem w 1840 roku, Clara Schumann kontynuuje działalność wykonawczą niezbędną dla ekonomii rodzinnego gospodarstwa, jednocześnie broniąc muzyki swojego męża i następnie zapewniając jej przekazywanie po jego śmierci. Jako kompozytorka pozostawia m.in. Cztery Polonezy op. 1 (1831), Koncert fortepianowy a-moll op. 7 (1837), Trio z fortepianem op. 17 (1847) i Trzy Romanse na skrzypce i fortepian op. 22 (1856), w gęstej, lirystycznej i ustrukturyzowanej romantycznej manierze. Od 1878 Clara Schumann uczy w Dr. Hoch’s Conservatorium we Frankfurcie, gdzie jej praca pedagogiczna przedłuża wymagającą praktykę interpretacji i tekstu muzycznego.