MONO

Opgericht in Tokio in 1999, ontwikkelde MONO zich tot een Japans instrumentaal kwartet op het snijvlak van post‑rock, orkestrale rock en shoegaze‑achtige texturen. Al met Under the Pipal Tree (2001) en One Step More and You Die (2002) vestigde MONO een schrijfstijl die steunt op lange progressies, verzadigde gitaren, herhaalde motieven en een uitgesproken gebruik van dynamische contrasten. De band verbreedde vervolgens zijn palet met Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined (2004), het samenwerkingsproject Palmless Prayer / Mass Murder Refrain met World's End Girlfriend (2006), en Hymn to the Immortal Wind (2009), waarin strijkarrangementen en een neoklassieke inslag meer naar voren kwamen. Veel van MONO's platen zijn opgenomen met Steve Albini, in een esthetiek die de dichtheid van rock behoudt en tegelijk werkt met stilte, spanningsopbouw en klankvolle uitgestrektheid. Sinds de jaren 2000 actief op post‑rock en experimentele podia in Europa, Noord‑Amerika en Japan, zette MONO deze koers voort met Nowhere Now Here (2019) en Pilgrimage of the Soul (2021), waarbij het een zangloos muzikaal idioom handhaafde, gebouwd op herhaling, crescendo's en de botsing tussen melodische fijngevoeligheid en elektrische explosie.