Francesco De Gregori

Geboren in Rome in 1951 heeft Francesco De Gregori zich al in het begin van de jaren zeventig cruciaal ontwikkeld in de vernieuwing van de Italiaanse singer-songwriter scène, nadat hij zijn debuut maakte op Folkstudio, een centraal punt van het Romeinse muzikale leven. Zijn schrijfstijl ontwikkelt zich op het kruispunt van folk, poprock en een traditionele Italiaanse vertelballade, met teksten die vaak allusief zijn, vol met personages, fragmenten van geschiedenis en beelden van het dagelijks leven. Na Theorius Campus met Antonello Venditti in 1972 begint Francesco De Gregori aan een solocarrière met Alice non lo sa in 1973, daarna Francesco De Gregori in 1974, voordat hij een groter publiek bereikt met Rimmel in 1975. De rest van zijn discografie, van Bufalo Bill in 1976 tot Titanic in 1982, Scacchi e tarocchi in 1985, Canzoni d’amore in 1992, Amore nel pomeriggio in 2001, Pezzi in 2005, Sulla strada in 2012, of Pastiche in 2024 met Checco Zalone, toont een continuïteit in schrijven en een constante aandacht voor akoestische arrangementen, rockinfluences en populaire vormen. In de loop der decennia heeft Francesco De Gregori ook talloze gezamenlijke projecten opgezet met Lucio Dalla, Giovanna Marini, Ron, Antonello Venditti of rond het repertoire van Bob Dylan, terwijl hij zeer aanwezig blijft op het podium, van clubs tot grote zalen, in een sobere register waar stem, vertelling en lied centraal staan.