Jon Anderson

Geboren in Accrington, Lancashire, ontwikkelde Jon Anderson al in de jaren 1960 een zeer hoge tenorstem en een schrijversstijl die gericht was op progressive rock, symfonische rock en, in zijn solowerk, meer melodische of ambientvormen. Na optredens bij The Warriors en Mabel Greer’s Toyshop was hij in 1968 medestichter van Yes samen met Chris Squire en droeg hij als leadzanger en tekstschrijver bij aan het definiëren van de geluid van de band op sleutelalbums als The Yes Album (1971), Fragile (1971) en Close to the Edge (1972). Zijn werk valt op door heldere vocale lijnen, ambitieuze harmonieën en teksten die vaak verbonden zijn met verbeelding, spiritualiteit of de natuur. Naast Yes begon hij aan een solodiscografie met Olias of Sunhillow (1976), gevolgd door Song of Seven (1980) en Animation (1982), terwijl hij zijn loopbaan verbreedde met samenwerkingen zoals Jon and Vangelis, Anderson Bruford Wakeman Howe, Anderson/Stolt en Anderson Ponty Band. Vanaf de jaren 2010 zette Jon Anderson solotoernees voort en nam het aantal samenwerkingsprojecten toe, voordat hij in 2019 1000 Hands: Chapter One en in 2024 True uitbracht met The Band Geeks, een bezetting waarmee hij ook delen van het klassieke Yes-repertoire live herinterpreteerde.