Biréli Lagrène

Geboren in 1966 in Soufflenheim in Elzas in een Sinti-muzikantenfamilie, vestigde Biréli Lagrène zich al vroeg op de jazzscene door het taalgebruik van Django Reinhardt over te nemen voordat hij het op een meer persoonlijke manier ging interpreteren. Als tiener ontdekt in het circuit van Europese clubs en festivals, nam hij in 1980 het album “Routes to Django” op, dat hem in het hart van de heropleving van de manouchejazz plaatste. In de loop van de jaren tachtig verbreedde Lagrène zijn terrein naar bebop en jazzfusion, onder meer naast bassist Jaco Pastorius, en werkte hij samen met talloze Amerikaanse en Europese instrumentalisten. Zijn gitaarspel, geworteld in manoucheswing maar gevoed door blues, hardbop en de harmonieën van moderne jazz, varieert tussen elektrische projecten en akoestische bezettingen. De jaren 2000 markeren een bewuste terugkeer naar de manouche-esthetiek met “Gipsy Project” (2001) en “Gipsy Project & Friends” (2002), terwijl hij tegelijk actief bleef in hedendaagse jazz, zoals blijkt uit het trio “D-Stringz” met Stanley Clarke en Jean‑Luc Ponty uit 2015. Stevig verankerd op de internationale podia blijft Biréli Lagrène solooptredens, kleine akoestische ensembles en samenwerkingsprojecten afwisselen, in Frankrijk, Europa en op jazzfestivals.