Philip Catherine

Philip Catherine werd in 1942 in Londen geboren uit een Engelse moeder en een Belgische vader en groeide op in Brussel na een verblijf in Duitsland. Al vroeg verwierf hij zich een naam in de Europese jazz met een gitaarspel dat opvalt door een zingende frase, gevoed door zowel Georges Brassens als Django Reinhardt. Professioneel actief vanaf het einde van de jaren 1950, toerde hij begin jaren zestig met organist Lou Bennett en kruiste later paden met Dexter Gordon en Stéphane Grappelli, alvorens hij in 1969 werd uitgenodigd voor het Montreux Jazz Festival met een sextet dat hij samen met Jacques Bekaert leidde. Begin jaren zeventig trad hij toe tot Jean‑Luc Ponty’s Experience en richtte hij met Charlie Mariano en Jasper van’t Hof Pork Pie op — een project waarin moderne jazz, swing, fusionaccenten en Europese lyriek samenkomen. Zijn ontmoeting met Larry Coryell markeerde een nieuwe mijlpaal; ze traden op als duo en namen Twin House (1977) en Young Django (1978) op, ervaringen die hem ook tot opnamen met Charles Mingus brachten. Door de decennia heen varieerde Catherine tussen akoestische en elektrische bezettingen, duo’s, trio’s en orkestrale projecten; onder zijn albums zijn Guitars (1975), Babel (1980), Transparence (1986), Blue Prince (2000), New Folks (2014), La belle vie (2019) en Pourquoi (2022).