Sun Ra & His Arkestra

Halverwege de jaren vijftig in Chicago opgericht door pianist en componist Herman ‘Sun Ra’ Blount, ontwikkelde Sun Ra & His Arkestra zich tot een groot jazzensemble dat laveerde tussen bigband, hardbop en avant-gardistische experimenten. Aanvankelijk geworteld in een orkestrale schrijfwijze doordrenkt van swing, verschoof de groep geleidelijk naar freejazz, collectieve texturen en een afrofuturistische esthetiek waarin persoonlijke mythologie, sciencefiction en Egyptische verwijzingen het universum van de Arkestra vormgaven. Later gevestigd in New York en vervolgens in Philadelphia bouwde het ensemble een uitgebreide discografie op, met mijlpalen als Jazz in Silhouette (1959), The Heliocentric Worlds of Sun Ra, Volume One (1965), The Magic City (1966), Atlantis (1969) en Space Is the Place (1973), die een verschuiving markeren van het bigbandformat naar meer abstracte, open vormen. Op het podium combineerde Sun Ra & His Arkestra geschreven arrangementen, collectieve improvisaties, zang, percussie en gecostumeerde enscenering, waarmee een klank- en beeldwereld werd gecreëerd rond kosmische reizen en zwarte culturele emancipatie. In de loop der jaren ontstond een vaste kern van trouwe musici, onder wie saxofonist John Gilmore en later Marshall Allen. Na het overlijden van Sun Ra in 1993 nam Marshall Allen de leiding van de Sun Ra Arkestra over, waarbij hij de erfenis van het repertoire voortzette en nieuwe werken produceerde, zodat het ensemble actief bleef op internationale podia voor jazz en experimentele muziek.