Styx

Begin jaren zeventig in Chicago opgericht, vestigde Styx zich op het Amerikaanse rocktoneel door progressieve rock, hardrock en poprock te vermengen met uitgesproken theatrale invloeden. De band kristalliseerde rond toetsenist/zanger Dennis DeYoung, gitaristen James Young en Tommy Shaw, en de broers Chuck en John Panozzo, die het geluid van Styx vormgaven met zorgvuldig uitgewerkte vocale harmonieën, melodieuze toetsenpartijen en gitaren die vaak op arenarock mikken. Na vroege, progressief getinte albums als “Styx” (1972), “Styx II” (1973) en “Equinox” (1975) koos Styx voor een toegankelijker koers met “The Grand Illusion” (1977), “Pieces of Eight” (1978) en “Cornerstone” (1979), waar rocktracks en ballads naast elkaar bestaan. In de jaren tachtig kwamen verhalende concepten nadrukkelijker naar voren met “Paradise Theatre” (1981) en “Kilroy Was Here” (1983), gevolgd door een onregelmatiger periode en vervolgens een langdurige terugkeer naar de studio, geïllustreerd door “Brave New World” (1999), “The Mission” (2017) en “Crash of the Crown” (2021). Nog steeds actief op Noord-Amerikaanse en internationale podia opereert Styx tegenwoordig vooral binnen het classic-rockcircuit, en wisselt de band nieuwe releases af met tournees die draaien om het historische repertoire.