Terence Blanchard

Afkomstig uit de jazzscene van New Orleans, vestigde trompettist, componist en orkestleider Terence Blanchard zich vanaf het begin van de jaren tachtig door achtereenvolgens toe te treden tot het orkest van Lionel Hampton en daarna tot Art Blakey’s Jazz Messengers, waar hij Wynton Marsalis opvolgde en bijdroeg aan de post-bop vernieuwing van de groep. Tegelijk vormde hij een opvallend duo met saxofonist Donald Harrison, alvorens hij rond 1990 zijn solocarrière als leider begon met albums als "Terence Blanchard" (1991) en "Simply Stated" (1992), in een moderne jazzstijl die lyrische melodie, hardbop-erfgoed en kamermuziekinvloeden mengt. Duurzaam gevestigd op het internationale toneel ontwikkelde hij regelmatig filmmuziek en een langdurige samenwerking met Spike Lee, waarvoor hij de scores schreef van films als "Malcolm X" (1992), "25th Hour" (2002) en "BlacKkKlansman" (2018), waarin zijn composities jazz combineren met orkestrale klankkleuren en door gospel en blues geïnspireerde motieven. Met "A Tale of God’s Will (A Requiem for Katrina)" (2007) plaatste hij zijn oeuvre explicieter in relatie tot zijn sociale omgeving en de geschiedenis van New Orleans, een traject dat hij voortzette met de elektrische groep E-Collective op "Breathless" (2015), "Live" (2018) en "Absence" (2021, met het Turtle Island Quartet), tussen hedendaagse jazz, elektrische groove en texturen ontleend aan rock en R&B. Tegelijkertijd componeerde hij de opera’s "Champion" (2013) en "Fire Shut Up in My Bones" (2019) en verzorgt hij onderwijs in compositie en jazz aan diverse instellingen, waarmee hij zijn activiteiten verdeelt tussen podium, studio, filmmuziek en lyrische creatie.