Taj Mahal

Taj Mahal, geboren in Harlem in 1942 als Henry Saint Clair Fredericks Jr., groeide op in Springfield, Massachusetts, in een gezin waar gospel, jazz en Caribische en Zuidelijke Amerikaanse wortels sterk aanwezig waren. Zanger, songwriter en multi‑instrumentalist, maakte hij in de jaren 1960 naam op de folk‑ en bluesscene van de westkust, onder meer met de groep Rising Sons naast Ry Cooder, voordat hij een solocarrière bij Columbia begon. Zijn vroege albums, zoals “Taj Mahal” (1968), “The Natch’l Blues” (1968) en “Giant Step/De Ole Folks at Home” (1969), legden de basis voor een akoestische en elektrische blues doortrokken van folk, rhythm and blues en Afro‑Amerikaanse landelijke tradities. In de jaren 1970 breidde hij met platen als “Recycling The Blues & Other Related Stuff” (1972) en “Mo’ Roots” (1974) zijn muzikale palet uit naar Caribische, Afrikaanse en Hawaiiaanse invloeden en onderzocht hij de verbanden tussen blues, calypso, reggae, highlife en Pacifische eilandenmuziek. Hij woonde afwisselend in Californië en later op Hawaï, werkte samen met muzikanten uit verschillende Amerikaanse en Afrikaanse scènes en trad op op internationale festivals. Latere projecten, zoals “Maestro” (2008), het samenwerkingsalbum “TajMo” met Keb’ Mo’ (2017) en “Savoy” (2023), zetten deze kruisbestuiving van blues, jazz, ouderwetse swing en Afro‑Amerikaanse populaire muziek voort en maken van Taj Mahal een centraal figuur binnen de roots‑muziek en haar transatlantische uitwisseling.