Buddy Guy

Opgegroeid op de katoenplantages rond Lettsworth in Louisiana, ontwikkelde Buddy Guy al op jonge leeftijd een gitaarspel geïnspireerd door de plattelandsblues, voordat hij zich in 1957 in Chicago vestigde en zich snel bij de South Side-scene aansloot. Als gitarist en zanger verbonden aan de elektrische Chicago-blues nam Buddy Guy in de jaren 1960 deel aan talrijke sessies voor Chess Records, onder anderen met Muddy Waters, Howlin’ Wolf en Koko Taylor, terwijl hij een stijl uitbouwde die zich kenmerkt door zeer uitgesproken aanslagen, opvallend gebruik van distortion en sterke contrasten tussen kale passages en snijdende uitbarstingen. Zijn eerste soloalbum, I Left My Blues in San Francisco, verscheen in 1967, gevolgd door platen als A Man and the Blues (1968), Stone Crazy! (1979) en Damn Right, I’ve Got the Blues (1991), die Buddy Guy een repertoire bezorgden dat covers van standards, eigen composities en uitstapjes naar rock, soul en rhythm and blues combineert. Zijn langdurige samenwerking met mondharmonicaspeler Junior Wells, te horen op Hoodoo Man Blues (1965), en zijn internationale tournees plaatsten hem op het kruispunt van blues-, rock- en festivalpodia. Vanaf eind jaren tachtig ontwikkelde Buddy Guy ook een clubactiviteit met het Legends in Chicago, terwijl hij studioalbums bleef opnemen zoals Sweet Tea (2001), Living Proof (2010) en The Blues Is Alive and Well (2018), die een expressieve benadering van de elektrische blues voortzetten, geworteld in de Delta- en Chicago-tradities maar open voor hedendaagse invloeden.