Robin Trower

Geboren in Catford in het zuiden van Londen en opgegroeid in Southend-on-Sea, maakte Robin Trower al vanaf de jaren 1960 naam in de Britse muziekscene met The Paramounts, naast Gary Brooker, voordat hij zich in 1967 bij Procol Harum voegde. Hij werkte mee aan de eerste vijf albums van de groep en liet al vroeg een gitaargeluid horen dat meer geworteld is in bluesrock dan in de psychedelische en progressieve stijl van de band. In 1971 verliet Trower Procol Harum om een eigen repertoire te ontwikkelen, en in 1973 richtte hij de Robin Trower Band op, een trio rond James Dewar op bas en zang en Reg Isidore, later opgevolgd door Bill Lordan. Zijn muziek combineert bluesrock, hardrock en soulrock, met een ruim en zeer expressief gitaarspel, gekenmerkt door bends, langzame riffs en een zoektocht naar textuur die zowel put uit rhythm and blues als uit de elektrische rock van eind jaren zestig. Deze periode omvat onder meer Twice Removed from Yesterday (1973), Bridge of Sighs (1974), For Earth Below (1975), Long Misty Days (1976) en In City Dreams (1977). Robin Trower werkte daarna samen met Jack Bruce aan B.L.T. (1981), Truce (1982) en Seven Moons (2007), terwijl hij een regelmatige discografie voortzette van Go My Way (2000) tot Coming Closer to the Day (2019), No More Worlds to Conquer (2022), Joyful Sky (2023) met Sari Schorr en Come and Find Me (2025).