Sidilarsen

Sidilarsen, afkomstig uit Toulouse, ontwikkelt sinds eind jaren negentig een kruising tussen metal, industrial rock en elektronische muziek, opgebouwd rond zware gitaren, uitgesproken ritmeprogrammering en zang in het Frans die soms met Engels wordt vermengd. Opgemerkt op de Franse alternatieve scène met het album Biotop (2003), vervolgde de band met Eau (2005) en Une nuit pour sept jours (2008), waarmee ze een mengeling van metalriffs, synthetische texturen en gezongen refreinen neerzette die zowel in rock als in clubcultuur past. De discografie wordt voortgezet met Chatterbox (2014), Dancefloor Bastards (2016), On va tous crever (2019) en Que la lumière soit (2022), waarbij elke uitgave het evenwicht bijstelt tussen frontale energie, dansbare inslag en meer melodische passages. Actief op rockpodia, metalfestivals en alternatieve circuits in Frankrijk en Europa, steunt de band op een kern van vaste muzikanten rond de zanger en hoofdcomponist, met een regelmatig bijgestelde bezetting, om een repertoire te verdedigen waarvan de teksten sociale, politieke en intieme thema’s op directe wijze behandelen.