No Te Va Gustar

Opgericht in Montevideo, Uruguay, in 1994, maakt No Te Va Gustar deel uit van de Rioplatense rockgolf, met een mix van Spaanstalige rock, reggae, ska en verwijzingen naar de Uruguayaanse murga en candombe. Rond zanger en gitarist Emiliano Brancciari groeide de band geleidelijk uit tot een omvangrijke formatie met een blazerssectie en toetsen, een kenmerk dat het geluid van No Te Va Gustar zowel live als in de studio bepaalt. Na beginjaren in de onafhankelijke circuits van Montevideo en Buenos Aires begon de plaatcarrière met "Sólo de noche" in 1999, gevolgd door "Este fuerte viento que sopla" in 2002 en "Aunque cueste ver el sol" in 2004, waarin een mix van melodieuze rock, gesyncopeerde ritmes en teksten over het stedelijke dagelijks leven, affectieve banden en sociale spanningen gestalte krijgt. De albums "Todo es tan inflamable" (2006), "Por lo menos hoy" (2010) en "El calor del pleno invierno" (2012) gingen gepaard met de groei van het publiek van No Te Va Gustar in Latijns-Amerika en later in Spanje, gedragen door talrijke tournees. Met "El tiempo otra vez avanza" (2014), "Suenan las alarmas" (2017), het herinterpretatiealbum "Otras canciones" (2019) en "Luz" (2021) verstevigt No Te Va Gustar een esthetiek waarin rockballads, reggae-achtige tempi en soberder arrangementen naast elkaar bestaan, vaak in dialoog met artiesten uit andere Latijns-Amerikaanse scenes.