Babasónicos

Ontstaan in het begin van de jaren 1990 in de zuidelijke voorsteden van Buenos Aires, behoorde de Argentijnse band Babasónicos aanvankelijk tot de lokale alternatieve-rockgolf, waarin ze het erfgoed van de nationale rock, popreferenties en een voorliefde voor experimenten combineerde. Rond zanger Adrián Dárgelos ontwikkelde Babasónicos op de vroege albums zoals Pasto (1992) en Trance Zomba (1994) een universum dat werd gekenmerkt door psychedelische texturen, ritmische doorbrekingen en een frequent gebruik van ironie in de teksten, voordat ze die ruwere kant consolideerden met Dopádromo (1996) en Babasónica (1997). Met Miami (1999) en vooral Jessico (2001) en Infame (2003) ontwikkelde de groep zich richting meer beknopte formats en een melodieuzere sound waarin rock dichter bij pop, electropop en soms chanson kwam te liggen, terwijl het werk aan de arrangementen bleef overeind. Het overlijden van bassist Gabriel 'Gabo' Manelli in 2008 vond plaats tijdens een periode van intensieve tournees in Latijns-Amerika en Europa, maar onderbrak de creatieve continuïteit van Babasónicos niet; daarna volgden Mucho (2008), A propósito (2011) en Romantisísmico (2013). Door de verkenning van een mengeling van rock, pop en elektronische verwijzingen voort te zetten, heeft Babasónicos deze esthetiek aangescherpt op Discutible (2018) en Trinchera (2022), en blijft de band verbonden aan de grote Spaanstalige rockpodia en het festivalcircuit waar het een repertoire van meer dan drie decennia verdedigt.