Motorpsycho

Opgericht in Trondheim eind jaren tachtig, vestigde Motorpsycho zich aanvankelijk in een heavy, ruig en alternatief register voordat het snel zijn spectrum uitbreidde naar psychedelische rock, progressieve rock, indie rock en uitstapjes naar folk, jazz en post-rock. De kern van de groep ligt vanaf het begin bij Bent Sæther en Hans Magnus Ryan, met in de loop der jaren verschillende drummers, van Håkon Gebhardt tot Kenneth Kapstad en daarna Tomas Järmyr. Vanaf de eerste platen, waaronder Lobotomizer (1991), Soothe (1992) en Demon Box (1993), ontwikkelt Motorpsycho een ruime schrijfstijl, gekenmerkt door contrasten tussen verzadiging, melodieën en lange vormen. De jaren negentig brengen de band op Scandinavische podia en in Noord-Europa, met albums Timothy’s Monster (1994), Blissard (1996) en Trust Us (1998). In de vroege jaren 2000 kantelt Motorpsycho zijn geluid met Let Them Eat Cake (2000), Phanerothyme (2001) en It’s a Love Cult (2002), in een soepelere en melodischere richting. De opvolgende periode wisselt tussen directe formats en ambitieuze constructies, met name The Death Defying Unicorn met Ståle Storløkken (2012), daarna The Tower (2017), The Crucible (2019), The All Is One (2020), Kingdom of Oblivion (2021), Ancient Astronauts (2022) en Yay! (2023). Motorpsycho blijft verbonden aan een bewegende esthetiek, opgebouwd uit massieve riffs, improvisatie, akoestische passages en uitgestrekte composities.